Bloedige zeehondenjacht

Bloedige zeehondenjacht

Filmbeelden en foto’s van de bloedige jacht op babyzeehonden zorgen dertig jaar geleden voor veel beroering. Voor het eerst worden de praktijken van de pelsjagers op grote schaal zichtbaar. De beelden laten meedogenloze jagers zien. De schedels van jonge zadelrobben en klapmutsen worden met knuppels of geweerkolven ingeslagen. Terwijl de diertjes nog liggen te stuiptrekken worden ze vaak al gevild. De moeders kunnen niets anders doen dan machteloos toekijken. Een golf van walging en protest overspoelt Europa. En met succes. Milieu-activisten en dierenbeschermers krijgen het voor elkaar dat de import van de allerjongste zeehondjes, de whitecoats en bluebacks, in Europa verboden wordt. De markt stort vrijwel geheel in. Sindsdien worden zeehonden minder bejaagd, maar veilig zijn ze nog niet. Canada, Noorwegen en Japan vangen jaarlijks nog steeds honderdduizenden zeehonden.

Jacht of wetenschap?

In 1989 wordt de jacht op whitecoats overal ter wereld verboden. Whitecoats zijn de baby’s van zadelrobben, die niet ouder zijn dan twee weken. Zes jaar later doodt Noorwegen 2600 jonge zeehonden. Ze zijn nét iets ouder dan twee weken. Onder het mom van wetenschap onderzoeken de Noren de beste dodingsmethode. De keuze is tussen neerknuppelen en afschieten. Eigenlijk provoceert Noorwegen hiermee de rest van Europa. Als felle reacties uitblijven is de zeehondenjacht opnieuw geopend. Binnen de kortste keren staat ook Canada weer op het ijs. In 1996 krijgen Canadese jagers officieel toestemming om 250.000 zeehondjes af te slachten. Dit aantal vinden de pelsjagers te klein. Daarom maken ze nog eens 100.000 dieren extra af. In plaats van deze illegale jacht te bestraffen wordt de vergunning achteraf gewoon uitgebreid tot 350.000 dieren.

Te weinig vis

Noorwegen en Canada zijn weer volop aan het knuppelen. De reden? In de rijke Aziatische landen is een gigantische nieuwe markt ontstaan. Nieuwe rijken in Korea en Japan zien een bontjas nog als het ultieme statussymbool. Maar dit is niet de reden die de Noren en Canadezen voor de brute zeehondenjacht geven. Volgens hen eten zeehonden te veel vis. En daar zouden vissers last van hebben. Dat klinkt als de omgekeerde wereld! Onafhankelijk onderzoek laat zien dat niet de zeehond, maar de mens verantwoordelijk is voor de lage visstand. Hele zeeën worden met gigantische netten praktisch leeggehaald. Het biologisch evenwicht raakt zo volledig verstoord. En dan wijzen Noorwegen en Canada de zeehond aan als zondebok om de vissers te vriend te houden. In Europa mag het bont van babyzeehondjes niet meer verkocht worden. In Azië en andere delen van de wereld is men nog niet zover. De jacht op zeehonden wordt door een overgrote meerderheid van de mensen in Europa en Canada sterk afgekeurd. Maar de regeringen en de bontindustrie lijken zich daar niets van aan te trekken. De zeehondenjacht levert namelijk veel geld op. In Aziatische landen is het bont van jonge zeehondjes erg populair. Oudere zeehonden worden gedood vanwege hun penis. In Azië brouwen toverdokters daar liefdesdrankjes van. Noorse zeehondenjagers hebben in 1999 bijna 40.000 jonge zeehondjes gedood. Ook hier is het zeehondenbont voornamelijk bedoeld voor de Aziatische markt.

Protest: stop de knuppels die zeehonden doden!

Bont voor Dieren blijft daarom actie voeren. Wereldwijd. Samen met buitenlandse dierenbeschermingsorganisaties oefenen we druk uit op regeringen. Net zolang tot de zeehond overal ter wereld bescherming vindt. Doe ook mee en help de zeehonden. Bloody Shame! Noorwegen en Canada verklaren de zeehond vogelvrij. Acties tegen de zeehondenjacht zijn helaas nog steeds nodig. Al in 1989 is de jacht op babyzeehondjes wereldwijd verboden. Toch worden jaarlijks nog vele tienduizenden dieren het slachtoffer van de zeehondenjagers. Noorwegen doodde in 1999 40.000 zeehonden. Canada zelfs ruim 285.000! Dit jaar zijn de aantallen zeehonden waar op gejaagd mag worden ongeveer gelijk.

Babyhuidjes hebben bescherming nodig

Zeehonden zijn het slachtoffer van de bontindustrie. In Europa wordt nauwelijks nog zeehondenbont verkocht, maar in Azië is grote interesse voor de zachte witte vachtjes. Daar ontlenen rijke Aziaten status aan. Noorwegen en Canada praten de zeehondenjacht goed door te beweren dat zeehonden een bedreiging vormen voor de visstand in de zee. Dat is onzin! Alleen de mens is met zijn grote vissersboten verantwoordelijk voor overbevissing. Geen reden dus om onschuldige dieren massaal af te slachten. Bont voor Dieren voert actie door het verzamelen van handtekeningen en door het sturen van brieven en e-mails. In maart hebben we 70.000 handtekeningen aangeboden aan de ambassadeur van Noorwegen. Op dezelfde dag werden in 13 Europese steden ook protestacties gevoerd en petities aangeboden bij ambassades en consulaten van Noorwegen. Zo wordt de druk op Noorwegen opgevoerd om de zeehondenjacht te stoppen