Pelsjacht met klemmen

Pelsjacht met klemmen

Miljoenen in het wild levende nertsen, vossen, wasbeertjes, marters, eekhoorns en hermelijnen worden jaarlijks het slachtoffer van de jacht. Jagers gebruiken daarvoor klemmen en strikken. Deze vangmethoden hebben voor de jagers een aantal voordelen boven schieten. In de eerste plaats is het gemakkelijk. De pelsjager kan een groot aantal vallen zetten en hoeft alleen maar te wachten totdat de dieren erin terecht komen. In de tweede plaats is schieten vrij lastig, omdat pelsdieren 's nachts actief zijn. In het donker zijn ze moeilijk op te sporen en in het vizier te houden. Tot slot maken kogels uiteraard gaten in de kostbare pels en dan zijn ze minder waard. De meest gebruikte klem om pelsdieren mee te vangen is de wildklem. Dat is een wreed vangmiddel dat veel dierenleed veroorzaakt. Omdat het dier er met een poot in terecht komt heet deze klem in het Engels een 'leghold trap', dit betekent letterlijk pootvastklem. Zodra een dier in de klem trapt, slaan twee metalen beugels met grote kracht dicht. Een sterke veer zorgt ervoor dat de klem strak gesloten blijft. Het dier kan niet meer ontkomen. Totaal in paniek door de pijn en angst probeert hij dat meestal toch. En soms lukt het. Pezen en spieren scheuren daarbij letterlijk af. In sommige gevallen verliest het dier zelfs een poot en slaat zwaar verminkt op de vlucht. Ook bijt het gevangen dier vaak zijn tanden kapot op het harde metaal. Verder is het soms dagen wachten tot de pelsjager het dier doodslaat of doodtrapt.

Per ongeluk gevangen 'rommeldieren'

De wildklem selecteert zijn slachtoffers niet. Naast de gewenste dieren met dure pelzen worden er ook veel dieren 'per ongeluk' gevangen. Vogels, honden, katten en soms ook vee trappen er letterlijk in. Zelfs kinderen raakten weleens één of meerdere tenen kwijt door een leghold trap. Per gewenst dier vallen op deze manier nog eens één tot vier onbedoelde slachtoffers. Rommeldieren noemen de pelsjagers deze bijvangst. Zo wordt het recept voor een jas van wasberenbont: veertig wasberen plus veertig tot honderdzestig andere dieren. Voor niets gestorven! De kritiek op de wildklem begint al in de 19e eeuw. Sindsdien zoekt men tevergeefs naar ‘humane’ alternatieven voor dit gruwelijke vangmiddel. Met humaan wordt bedoeld dat de klem direct en vrijwel pijnloos doodt. De bonthandel praat graag over de zogenaamde humane vangmethoden. Alsof die zouden bestaan! In 1930 loofde de American Humane Society een prijs uit van $10.000 voor de bedenker van een humane klem. De prijs is nooit uitgekeerd.De regering van Canada pompt al sinds de jaren tachtig miljoenen dollars in onderzoek naar humane vallen. Tot nu toe zonder enig resultaat. Het enige wat er is bereikt: nog meer dierenleed. Afschuwelijke dierproeven worden uitgevoerd om de effectiviteit van nieuwe vallen te testen. Verslagen van dit wetenschappelijk onderzoek tonen de gruwelijkheden aan die met de ontwikkeling van nieuwe vallen gepaard gaan. Tienduizenden dieren zijn inmiddels door 'wetenschappers' met klemmen gedood om te meten hoelang hun doodsstrijd duurde. Soms zijn de proefdieren onder narcose, soms zijn ze gewoon bij bewustzijn. Ook zijn duizenden dieren in het laboratorium onder toeziend oog van deze zogenaamde wetenschappers verdronken.

Verbod in Europa

In Europa begon in de jaren zeventig en tachtig het protest tegen het gebruik van de wildklem. Steeds luider werd de roep om een verbod. Deze gruwelijke klem was immers verantwoordelijk voor veel dierenleed. Bovendien bedreigde de wildklem veel beschermde diersoorten met uitsterven. In 1991 namen de Europese regeringen het protest eindelijk serieus. Er werd een wet aangenomen die het gebruik van de wildklem in de Europese Gemeenschap verbiedt. Maar helaas mag het bont dat verkregen is door wildklemmen mag nog steeds wel in Europa verkocht worden! Canada, Amerika en Rusland zijn de belangrijkste landen die op grote schaal op pelsdieren jagen met wildklemmen. Zij hebben vanaf het begin geprobeerd wetgeving te torpederen. Jaarlijks worden in deze landen 5 miljoen pelsdieren slachtoffer van de wildklem. Driekwart van dit bont wordt in Europa verkocht. De Europese Commissie en de Europese lidstaten zijn enorm onder druk gezet. Daardoor is slechts een gedeelte van de nieuwe wet van kracht geworden. De wildklem is sinds januari 1995 inderdaad in de hele Europese Unie verboden. Maar het importverbod op klembont is getorpedeerd. Bont dat met wildklemmen is verkregen kan tot op de dag van vandaag gewoon in Europa worden verkocht. Ook in Nederland!